A Pirámide. Revista literaria choqueiro-administrativa

Luns, 26 de Setembro de 2005

Ei carballeira!

Non sei por que vos sorprendedes. Acaso non están de moda os grupos dos anos 70 do equis equis? Pois máis dos 70 ca Xocaloma non vos hai. Preguntade por aí ou mirade no Google. “Un dos grupos vocais máis
senlleiros da canción galega” , debería dicir o dicionario. Daquela o pop art aínda tiña un pase e o cartel de presentación do disco recompilatorio que aquí vedes o demostra. Non é por nada pero os da pirámide, aínda que teñamos uns tres mil anos, de música tamén entendemos. O que pasa é que o concepto de “artista completo” non se nos pasou pola cabeza e foi dar con el o Leonardo da Vinci que bo proveito lle sacou pero nós por aí andamos.
Volvendo a Xocaloma, todo o mundo di agora que estaban alí cando sacaron a célebre e orixinal foto do cartel este pero todos menten. Os únicos que estabamos alí eramos nós que, como corresponde a uns artistas completos, fixemos unha sesión de fotos macanuda. Collemos esta de cando xa estaban cansadiños, meus pobres, e tiráronse debaixo dun castiñeiro porque xa non podían máis. Foi unha desas fotos espontáneas que nunca poderían quedar ben se as preparas. Nós non somos deses. Gústanos a arte espontánea como podedes contemplar na nosa obra arquitectónica funeraria do Baixo Nilo.
Temos que confesar que o grupo daquela non estaba no seu mellor momento. Un dos seus membros adoecía dunha seca artística nuclear e só se dedicaba a figurar e a lucirse cando os outros facían todo o traballo. Menuda elementa era esta tal Mesalina, orixinaria de Civitas Limicorum. Ao final, medio separouse do grupo e acabou cantando malamente rancheiras mexicanas e música andina. Despois quixo volver pero o grupo non llo perdoou e mandouna a un lazareto, mala chispa a coma.

Por: A Pirámide | General | Comentarios (1) | Referencias (0)